19. apríl 2009

Góðu hondbóltsspælarar!

Góðu venjarar, leiðarar, dómarar og tit øll, ið varða av føroyskum hondbólti! Og gestir.

Fyrst vil eg takka fyrireikarunum fyri innbjóðingina sum gestarøðari hjá tykkum í kvøld. Tað er mær ein stórur heiður.

Enn eitt langt og spennandi kappingarár er at enda komið, og tit kunnu nú lena tykkum afturá og njóta ta hugnaligu samveruna og tann góða veitsluhýrin.

Mín leiklutur í kvøld er fyri lítið at rokna ímóti tí stóra spenninginum um, hvørjir spælarar, venjarar og dómarar seinni í kvøld verða heiðraðir sum ársins bestu.

Men øll hava tit givið tykkara íkast til hondbóltin, tí hóast nøkur náddu hægri enn onnur, og nøkur hava meiri at fegnast um enn onnur, so hava tit øll nakað til felags.

Sum størsta vetrarítróttargreinin er hondbólturin nakað, nógv fólk kring alt landið ganga høgt uppí og fylgja væl við í, umframt at mong eru virkin innan hondbóltin.

Vit kunnu ásanna, at korini hjá hondbóltinum hava verið sera svingandi, tí viðhvørt hevur gingist væl og viðhvørt minni væl, men hondbólturin hevur tó sína serstøðu.

Hóast vit ofta brúka landsliðini, tá vit skulu lodda dýpið, so er tað altso úti í teimum mongu feløgunum, at tey tungu tøkini verða tikin, sum bera hondbóltin fram.

Tað eru tit, sum vetur eftir vetur og kvøld eftir kvøld brúka alla tykkara frítíð og orku til hondbóltin, bæði í venjing og dysti, tit eru grundarlagið undir tí heila.

Sigrar og úrslit koma ikki av sær sjálvum, og tí er lívsnervin í hondbóltinum tað stóra og sjálvbodna arbeiðið, tit øll eru við til at lyfta og bera gjøgnum langa veturin.

Takið bara dómararnar sum dømi, tí hóast tað kunnu vera løtur, har tit ynskja teir at fara hagar, sum piparið grør, so hevði eingin dystur verið spældur uttan teirra innsats.

Kappingin í sjálvum sær er ein sera stórur partur av hondbóltsspælinum, tí umframt at kappast í dysti, kappast tit eisini innanhýsis, millum bygdir og á annan hátt.

Summastaðni er traditiónin fyri hondbólti størri enn aðrastaðni, og hóast hondbólturin er sterkur í høvuðsstaðnum, hava altíð verið nakrar góðar hondbóltsbygdir burturav.

Hjá kvinnunum hava klaksvíkingar og vágbingar í mong ár bjóða høvuðsstaðnum av, og hjá monnunum er sterkasta avbjóðingin komin úr Vestmanna og av Strondum.

At tað ikki júst er fólkatalið, sum er so avgerandi fyri at tað lukkast ella ikki, ja, tað eru fleiri av meistarunum og steypavinnarunum tey mongu seinnu árini livandi prógv fyri.

Sum í øllum øðrum ítrótti er altavgerandi, at eldsálir eru, ið kunnu bera verkið, ið øll hini kunnu byggja á og njóta gott av, og hondbólturin eigur nógvar slíkar eldsálir.

Okkurt árið hevur tað nógva mestsum verið avgjørt í ótíð, men soleiðis gjørdist ikki í vetur, tí hørð og drúgv kapping var bæði í Sunset- og Atlantic Airways-kappingini.

Hjá kvinnum vóru ikki færri enn fýra lið við í kappingini um tey bæði plássini í finalunum, og hjá monnum kappaðust trý lið til tað síðsta um sjálv finaluplássini.

Hóast tað sjálvandi var spell hjá bæði Stjørnuni og VÍF, so skapa søguligu sigrarnir hjá bæði Tjaldri og H71 eina vón hjá øllum hinum um, at øll kunnu verða vinnarar.

Tað er eisini stóra sjarman við slíkum kappingum, at tú ongantíð kanst vera vísur í, at alt verður, sum tað plagar, men at tað óvæntaða saktans kann lata seg gera.

Og hóast tey meira sigursvandu feløgini iðra seg um, at tað ikki eydnaðist at røkka upp á ovastu rók í vetur, munnu øll fegnast um, at Runavík og Hoyvík eisini eru við.

Tað hevur alstóran týdning fyri menningina og avbjóðingina, at so mong eru um boðið, sum gjørligt, og júst Tjaldur og H71 hava nú givið eina enn størri breidd.

Í steypakappingunum hjá kvinnum og monnum sóu vit favorittsigrar til Stjørnuna og Neistan, so tey meira sigursvandu standa verri enn so eftir við ongum.

Ofta verður sagt, at føroyingar røkka einki við liðítrótt, men menninir hjá Neistanum prógvaðu tað øvugta í Europa Cup í ár, eins og Stjørnan hevur prógvað tað onnur ár.

Alt snýr seg um at seta sær mál og at taka við avbjóðingini, tá hon er har, so tí skal tað vera mítt ynski, at føroysku feløgini aftur fara at raðfesta Europa Cup-dystirnar.

Ikki minst gevur tað spælarunum eina eyka avbjóðing, ið bara kann koma til góðar, men tað hevur eisini sera stóran týdning fyri menningina av hondbóltinum sum heild.

Sjálvur havi eg ikki spælt stórvegis hondbólt, men nakað álíkavæl. Í mínum ungu døgum vóru tað fyrst og fremst kappróðurin og fótbólturin, ið fóru við áhuganum og frítíðini, sum var.

Men gjøgnum mína longu tíð í Ítróttarsambandi Føroya havi eg verið vitni til nógvar og góðar løtur saman við hondbóltinum – bæði her heima og onkuntíð eisini burturi. Gloymi ongantíð tá ið vit skipaði fyri CHM í 1980. Hetta var eitt stórt átak innan honbóltin og føroya ítróttasøgu, har vit bjóðaðu okkum fram á altjóða pallin.

Hondbólturin hevur alt tað, sum kann gera tað stuttligt og spennandi fyri okkum, ið mest hyggja at, tí her eru nógv mál og ein øgilig ferð, so tú verður rúnarbundin av tí.

Eg vil takka tykkum øllum somlum fyri ein spennandi og undirhaldandi vetur, og at enda haldi eg, at vit øll skulu reisast og rópa eitt leingi livi fyri steypavinnarunum úr Stjørnuni og Neistanum og føroyameistarunum úr Tjaldri og H71. og eitt leingi livi fyri hondbóltinum í Føroyum.

Góða veitslu øll somul.

Heðin Mortensen, borgarstjóri