28. juli 2006

Ólavsøkukabarettin 2006
Góðu kabarettgestir!

Vælkomin inn á skrivstovu mína í hjartanum í Havn, ella sum heiðursborgari okkara, skaldið, William Heinesen, segði: Í heimsins nalva.

William ? ....... ja, hann og vinmenn hansara, t.d. Zahle, høvdu, tann tíð tað var, sína dagliga gongd í Sjónleikarhúsinum kanska serliga aftan fyri pallin.

Mong onnur góð havnarfólk hava havt tokka til húsið og virksemið tess.

Norðan fyri stendur standmynd av okkara fólkakærasta skaldi, Hans Andriasi í Áarstovu.

Hann skrivaði sjónleikir og yrkti í 1926 m.a. vælkendu vígsluorðini til Sjónleikarhúsið:

Verði høgt til loft, verði vítt til veggja.

Sjónleikur í Havn hevur djúpar røtur í býarsøguni.

Áðrenn Sjónleikarhúsið stóð liðugt fyri 80 árum síðani, var Havnar Klubbi sum oftast karmur um sjónleikin í býnum, men við Sjónleikarhúsinum mentust møguleikarnir og áhugin, bæði at skriva og leika sjónleik.

Tað var hin mæti arkitekturin H.C.W. Tórgarð, sum gav húsinum sítt sermerkta snið - reyðmálað við svartari tekju.

Frá fyrsta degi vóru tað mentanarligar eldsálir í býnum, sum góvu húsinum lív.

Vit, sum eru eitt sindur eldri, minnast við gleði sjónleikin, dansikvøldini, biografin, grindadansin, uppboðssølurnar, basararnar, veitslurnar, kvøldseturnar og mong, mong onnur mentanarlig tiltøk.

Enn sum áður er Sjónleikarhúsið karmur um eitt ríkt mentanarlív í býnum.

Í eitt mannaminni hevur verið fastur táttur í ólavsøkuhaldinum, at studentarnir og seinnu árini tey ungu í felagnum hava spælt vælumtóktar og fyndugar kabarettir, og hava mangir vælyrktir tættir, sum gjørdust fólkaogn, fyrstu ferð verið bornir fram á pallinum í hesum húsi.

Mong eru tey, ið hava stuttleikað sær í Sjónleikarhúsinum á ólavsøku.

Eisini teir nógvu leikararnir, ið kanska fyrstu ferð stóðu á palli í eini ólavsøkukabarett, munnu hava nógv góð og stuttlig minnir frá teirri tíðini.

Soleiðis verður vónandi eisini í ár, bæði fyri áskoðarar, leikarar
og hjálparfólk.

Tað er gleðiligt, at Havnar Sjónleikarfelag hevur tikið táttin upp aftur eftir ein støðg í fjør, tí vit halda, at ólavsøkan er eitt sindur skerd, er eingin kabarett á skránni,

Eisini tí vit halda, at tað hevur nógv at týða fyri býin, at vit hava ein virknan og skapandi ungdóm og tónleikarar, ið ikki smæðist at gera gjøldur burtur úr ymsum kendum fólkum og tilburðum annars.

Tí enn sum áður er endamálið við kabarettini at arga eitt sindur og síggja samfelagið á ein øðrvísi hátt.

Um ein løtu verður palltjaldið drigið frá til ólavsøkukabarettina 2006.

Sum Rasmus Effersøe sigur uppi yvir pallopinum:

Til gamans og álvara

Kanska fái eg okkurt prikið ella nepsið, tí at koma í ólavsøkukabarettina er ikki hvørjum beskorið, tað er ein heiður.

Um ikki verið eg vónsvikin og havi fingið ov lítið á skaftið.

Sum borgarstjóri í býnum eri eg glaður at bjóða tykkum í Sjónleikarhúsið á ólavsøkukabarett.

Latið okkum leggja okkum í geyma frálíku orðini hjá hargarskaldinum og samfelagsrevsaranum, Poul F. Joensen, sum í yrkingini “Skemtarorð” hevur hesi vísdómsorð:

Skemtarorð, ið látur vekja,
hví skal eg við teimum tiga!
Látur best kann sinnið lekja,
lívið nokk av sorg kann siga! –
Sært tú ei tað, sum kann gleða,
ber tað ringa her á foldum,
kanst tú ei við øðrum læa,
betur tú vart undir moldum.

Takk fyri og góða ólavsøkukabarett

Heðin Mortensen
borgarstjóri