04. mars 2006

Góðu veitslugestir! Góðu ítróttarfólk!

Lat meg fyrst av øllum takka fyri, at Hjørdis og eg vóru boðin í hesa gallaveitsluna, og er tað mær ein heiður at sleppa at flyta fram nøkur fá orð her í kvøld.

Eisini vil eg rósa tykkum hetta frálíka tiltak og framúrskarandi góða hugskot, at øll fýra ítróttarfeløgini á staðnum hava tikið seg saman um eina so stórfingna veitslu.

Hetta eiga tit rós fyri, tí ein gallaveitsla sum henda er við til at knýta bond millum tykkum mongu, ið dagliga gera eitt stórt arbeiði innan fyri ymsu ítróttargreinarnar.

Samanhald gevur styrki, og hóast tit kanska í ítróttarliga gerandisdegnum starvast á hvør sínum móti, so eiga tit kortini so nógv til felags.

Eystari armur á Skálafjørðinum hevur tey mongu seinnu árini vaksið seg stóran og sterkan vinnuliga og í aðrar mátar, men ikki minst ítróttarliga ganga tit undan.

Rundir merkisdagar fara eisini at seta sín dám á komandi tíðina, tí seinni í ár eru 40 ár liðin, síðani fimleikafelagið Støkk var sett á stovn.

Og næsta ár eru 50 ár liðin, síðani fólk tóku stig til at stovna Nes Sóknar Ítróttarfelag, sum til fyri fáum árum síðani var karmur um bæði kappróður, hondbólt og fótbólt.

Náttúrliga gongdin hevur síðani verið tann, at burtur úr tí gamla NSÍ eru sprottin trý feløg, sum hvørt í sínum lagi bera arvin víðari við sínum virkna arbeiði.

Tit, sum á ymsan hátt hava tilknýti til fimleikarfelagið Støkk, fótbóltsfelagið NSÍ, hondbóltsfelagið Tjaldur og kappróðrarfelagið NSÍ, kunnu vera errin av tykkara feløgum og tí stóra arbeiði, sum gjørt verður.

Tað, sum tit her um leiðir eru mest kend fyri, eru serligu evnini at hava eitt gott og sterkt ungdómsarbeiði, ið feløg kring alt landið munnu misunna tykkum.

Givið er, at einasta gongda leið innan ítróttararbeiði er júst tann, tit hava gingið, at tit hava lagt og leggja so stóran dent á børnini og tey ungu, sum jú eru framtíðin.

Eitt mótaorð, ið nógv hevur verið at hoyrt í síðstuni, er »tigandi meirilutin«, og hesin er ikki minst kendur innan ítrótt og ítróttararbeiði, har tað ræður um at lyfta í felag.

Samstundis er eisini neyðugt við nøkrum, ið vilja standa fyri og ganga undan, tí vit kunnu jú heldur ikki øll vera ein tigandi meiriluti, um vinnast skal fram á leið.

Sum í øðrum lívsins viðurskiftum, ger tað seg ikki minst galdandi fyri ítrótt, at her er brúk fyri øllum góðum kreftum, skulu tey ymsu málini røkkast.

Polski orðasnillingurin Stanislaw Jerzy Lets hevur eina ferð sagt, at »skalt tú náa fram til kelduna, noyðist tú at svimja móti streyminum«.

Hvør skal siga, at tað ræður um at vera treystur og áhaldandi í arbeiðinum, tí tú vinnur onga kapping og fært eingi heiðursmerki, bert við at reka við streyminum.

Spyrt tú ein gullvinnara, hvør fremsta orsøkin er til vinnandi avrikini, so er tað mest vanliga svarið, at tað snýr seg um venjing, venjing og aftur venjing.

Tíbetur er alt ikki bara venjing, men eisini kapping, har fleiri vinningar eru at heinta, tí tú bæði ert partur av felagsskapinum og av kappingini.

Øll tey glæsiligu úrslit, feløg tykkara hava uppnátt millum ár og dag, botna í stórum og miðvísum arbeiði, har nógvar sjálvbodnar hendur mugu hjálpa til.

Í hesum sambandi slepst ikki undan eisini at nevna, at øll hesi fýra feløg tykkara hava fostrað fleiri ítróttarfólk, ið hava staðið seg millum tey allarstinnastu, vit eiga.

Fimleikurin á staðnum hevur ikki bara vunnið eitt ótal av kappingum her á landi, men eisini leverað nógvar medaljuvinnarar á bæði Oyggjaleikum og í øðrum kappingum.

Somuleiðis hava bæði hondbólturin og fótbólturin vunnið sigrar í hópatali í bæði lands- og steypakappingum, umframt at hava leverað landsliðsfólk í stríðum streymi.

Í kappróðri hava tit so mangan átt bátar, ið vundu burtur úr allari mótstøðu, og ikki er nóg mikið við tí, tí eisini í innandura rógving ganga tit undan – enntá í HM-høpi.

Mín góði starvsfelagi, borgarstjórin, sum sigst hava meiri enn ríkiligt av kyksilvuri í afturpartinum, er ofta endurgivin fyri at siga, at alt annað enn framstig er afturstig.

Hetta er eisini ein sera stórur sannleiki, tí í veruleikanum er tað soleiðis, at stendur tú í stað, so merkir tað einki annað, enn at tú gongur aftur.

Øll vilja vit koma longur fram á leið, og tí er tað minst líka so týdningarmikið fyri okkum, ið hava við ítrótt at gera, at vit hava visjónir, um tær tó ikki eita Visjón 2015.

Vit kunnu kalla tað ynski, dreymar, vónir ella visjónir, men fá munnu kenna so væl til tað, sum tit, ið jú duga betur enn nakar at síggja framtíðina í okkara unga fólk.

Ein av stóru visjónunum er, at Føroyar skulu vinna sær altjóða olympiskan limaskap, so vit á jøvnum føti við onnur kunnu bjóða okkum fram á alheims ítróttarpallinum.

Frammanundan kenna vit jú til Oyggjaleikir, og har er ein visjón, at vit megna at vinna flest heiðursmerki, og ein onnur, at vit aftur fáa Oyggjaleikirnar til Føroya.

Ítróttarfólk, ið hava sínar røtur her á staðnum, hava fleiri ferðir víst, at tað saktans ber til at gera seg galdandi uttan fyri landoddarnar, so ein visjón er eisini, at tit fara at eiga fleiri í framtíðini, ið koma tað stigið víðari.

Skuldi so onkur svartskygdur hildið, at tað er lætt at droyma og ynskja sær bæði hetta og hatta, so er tað jú eisini ein sannroynd, at bara soleiðis koma vit fram á leið.

Tit hava millum ár og dag havt tykkara visjónir, ið eru blivnar veruleiki, so haldið á við tí, so tit eisini í framtíðini seta tykkum nýggj og hægri mál.

Við tí nógva og evnaríka fólki, tit eiga her á staðnum, og við teimum mongu, ið sera hegnisliga duga at standa fyri, kunnu tit røkka langt – sum tit jú so ofta hava prógvað.

Vegna Ítróttasamband Føroya vil eg takka tykkum øllum fyri tað, tit eru og hava verið fyri føroyskan ítrótt, og vil eg ynskja tykkum alt tað besta í framhaldandi arbeiðinum.

Frá mínum arbeiði í ÍSF í mong ár havi eg lært mong og góð álitisfólk at kenna her inni á leiðini, og tykkara feløg hava altíð verið nøkur, roknast kundi við.

Vitandi, at ítrótturin her á staðnum og her um leiðir eigur nógvar eldsálir og nógvar stuðlar, eri eg fullvísur í, at tykkara partur ei heldur fer at liggja eftir í komandi tíðum.

Tit eru allarbesta dømi um, at ítróttur snýr seg um samstarv og vinarlag, og tí eru tit ein framúr góð fyrimynd, onnur síggja upp til og kunnu læra nógv av.

Tað er eisini greitt, at ítrótturin er størsta einstaka aktiv í føroyska samfelagnum, tá tað ræður um heilsufremjandi, fyribyrgjandi og sosialt arbeiði millum børn og ung.

Sostatt má tann gleði, ið mong hava av tí stóra ítróttaarbeiði, ið verður gjørt í Føroyum, verjast og lívgast, tí uttan ítróttin var gerandisdagurin hjá mongum fátæksligur og tómligur, har hann nú er bæði innihaldsríkur og gevandi.

Avbjóðingarnar gerast bæði fleiri og størri, og tí er neyðugt at ítróttinum verða givnar
umstøður at mennast og taka seg fram.

Hvør í sínum lagi kunnu vit koma við okkara klípi, samstundis sum vit altíð eiga at hava í huga, at drúgt er at byggja upp, men skjótt er at bróta niður.

Takk fyri!

Áðrenn eg seti meg niðuraftur, vil eg fegin hava loyvi til at heiðra eina av mongu eldsálunum, tit eiga her á staðnum, tí viðkomandi hevur tað av sonnum uppiborið.

Óivað kundu so mong onnur eisini fingið eina serliga viðurkenning, men eg hugsi ikki, at nakar ivast í, at viðkomandi hevur givið so nógv av sær sjálvum, sum fáur.

Hann – tí tað er ein maður – var ein av berandi kreftunum, eftir at vøllurin við Løkin var komin og fótbólturin tók seg upp sum partur av felagsarbeiðinum í NSÍ.

Longu beinanvegin fekk hann sum venjari hesar ungu smádreingirnar at gera sítt besta, og heimið hjá honum og konuni var sum eitt annað felagshús.

Í kjallaranum hjá teimum var í mong harrans ár skiftingarrúm, sum hevur spælarum, dómarum, linjuverjum og øðrum í hópatali, tá skiftast skuldi undan dysti og eftir dyst.

Eftir at hava lagt lunnar undir tað stóra ungdómsarbeiði, valdi hann at andøva í nøkur ár, men í 1995 var hann aftur at síggja í fremstu røð – nú sum formaður í felagnum.

Hesa uppgávu røkti hann í samfull 10 ár, til fyri einum ári síðani, og ikki kann sigast annað, enn at hetta hevur verið ein sera hendingarrík tíð.

NSÍ tók í 1996 ta støðu, at felagið vildi gerast fastur partur av bestu mansdeildini, og hetta hevur eydnast felagnum til fulnar síðani 1997.

Í hansara formanstíð fekk felagið eisini sín núverandi identitet við gulu og svørtu litunum, ið minna um vespuna, ið prikar allastaðni, har hon sleppur framat.

Við honum sum formanni vann felagið Løgmanssteypið fyrstu ferð og fekk fyri fyrstu ferð heiðursmerki í landskappingini í bestu mansdeildini.

Tað var eisini í hansara tíðarskeiði, at kappróðurin og hondbólturin skipaðu seg í egin feløg, meðan fótbólturin varð verandi eftir í gamla felagnum.

Nú byggja aðrar og yngri kreftir víðari á tað grundstøði, hann og onnur hava latið eftir seg, so NSÍ telist millum størstu og sterkastu feløg í landinum.

Eftir áheitan frá NSÍ skal eg vegna Ítróttarsamband Føroya biðja Jákup Mortensen um at koma upp higar at taka ímóti skrásettum silvurmerki og skjøldri frá ÍSF.

Heðin Mortensen
ÍSF forseti